Resveratrol is een polyfenol uit de groep van secundaire plantenstoffen. In het algemeen zijn secundaire plantenstoffen plantenhormonen of kleur-, geur-, aroma- of afweerstoffen die het overleven van hun producenten waarborgen. Polyfenolen hebben in studies antioxidatieve en ontstekingsremmende eigenschappen aangetoond. Resveratrol wordt in onderzoekswerken van David Sinclair ook besproken als een levensduurmolecuul (longevity molecule).
Trans-Resveratrol – bio-beschikbare tweeling
Resveratrol kan in twee structuurvormen (isomeren) voorkomen: Trans-Resveratrol en Cis-Resveratrol. De twee vormen verschillen alleen door een kleine chemische nuance in de moleculaire structuur, die echter aanzienlijke gevolgen heeft. In studies bleek Trans-Resveratrol stabieler en beter bio-beschikbaar te zijn dan Cis-Resveratrol. Dit betekent dat deze vorm efficiënter door het lichaam kan worden opgenomen.
Een hoge wijnconsumptie en vet voedsel zijn gebruikelijk in Frankrijk - hoe past dat samen?
Resveratrol en het Franse Paradox
Fransen staan bekend om hun wijnconsumptie, de vette keuken en tegelijkertijd om hun relatief lage percentage hart- en vaatziekten - ondanks een dieet met een hoger aandeel verzadigde vetzuren. Dit fenomeen wordt in de wetenschap het "Franse Paradox" genoemd. Als mogelijke verklaring bespreken onderzoekers onder andere de hoge polyfenolgehalte van geselecteerde Franse rode wijnen. Vooral Pinot Noir vertoont vanwege zijn kleine druiven en gunstige klimatologische omstandigheden met tot 2,78 mg resveratrol per 100 ml relatief hoge concentraties.
Oxidatieve stress als struikelblok
Dagelijks wordt ons lichaam geconfronteerd met "oxidatieve stress".Daaronder verstaat men een onevenwicht tussen de vorming van vrije radicalen en de antioxidatieve beschermingsmechanismen van het lichaam. Vrije radicalen zijn vanwege hun chemische eigenschappen zeer reactief en gaan daarom gemakkelijk bindingen aan met andere moleculen - ongeacht of deze zich al in een chemische verbinding bevinden of niet. Hierdoor kunnen ze cellulaire structuren zoals de celmembraan, eiwitten en zelfs het DNA, het bouwplan van ons lichaam, beschadigen.
Oxidatieradicalen zijn echter niet per se destructief. In normale hoeveelheden helpen ze bij de afweer van ziekteverwekkers zoals bacteriën of virussen. In een gezond lichaam heerst er dus een evenwicht tussen de voordelen en mogelijke schadelijke effecten van vrije radicalen.
Als deze balans mislukt en er te veel oxidatieradicalen in korte tijd ontstaan, beschikt het lichaam over verschillende copingmechanismen.Naast de klassieke reparatiemechanismen van de cel behoren ook de lichaamseigen antioxidatieve beschermingssystemen daartoe. Resveratrol wordt vanwege zijn antioxidatieve eigenschappen in dit verband wetenschappelijk onderzocht.
Het directe antioxidatieve effect – Wat is een antioxidant?
Een antioxidant is in eerste instantie „anti“ – dus negatief ingesteld tegenover iemand of iets. Tegen wie, dat onthult ons het tweede woorddeel „-oxidans“. Dit staat voor zuurstofradicalen. Ons lichaam beschikt over antioxidanten die deze radicalen kunnen binden en daardoor neutraliseren. Ook Resveratrol wordt vanwege zijn antioxidatieve eigenschappen in dit verband wetenschappelijk onderzocht. Daarnaast zijn er de klassieke antioxidanten, waaronder vitamine A, vitamine C en vitamine E evenals bètacaroteen en selen .
Het indirecte antioxidatieve effect
Naast de directe interactie met zuurstofradicalen wordt ook een indirect mechanisme van antioxidatieve werking besproken. Dit wordt in verband gebracht met de activatie van de transcriptiefactor Nrf2. Transcriptiefactoren regelen, vereenvoudigd gezegd, welke genen door een cel worden afgelezen. Op deze manier beïnvloedt Nrf2 processen die betrokken zijn bij de cellulaire reactie op oxidatieve stress en ontstekingsprocessen. Hierdoor speelt de transcriptiefactor een belangrijke rol bij de regulatie van verschillende beschermingsmechanismen van de cel.
Voorkomen van Resveratrol
Resveratrol komt van nature voor in bessen, noten en donkere chocolade. Bijzonder hoge concentraties worden echter aangetroffen in de schillen van druiven.Bij de wijnproductie worden de druiven met schil en pitten lange tijd in het wijnvat opgeslagen. Hoe langer het sap tijdens de fermentatie contact heeft met druivenhuid en -pitten, hoe hoger de hoeveelheid resveratrol aan het einde is. Om deze reden is het resveratrolgehalte in wijn aanzienlijk hoger dan in druivensap. Ook speelt de grootte van de druif en dus de verhouding tussen het aandeel van de schil en het vruchtvlees een belangrijke rol. Daarnaast wordt het resveratrolgehalte beïnvloed door het klimaat en de omgeving in het teeltgebied: Aangezien planten in een vochtig gebied doorgaans vaker door parasieten en schimmels worden aangetast, is hun resveratrolgehalte hoger. Vereenvoudigd gezegd geldt: Hoe sterker een plant aan omgevingsstress wordt blootgesteld, hoe meer resveratrol ze kan vormen.
Resveratrol in wetenschap en onderzoek
In het menselijk lichaam wordt het molecuul onderzocht met betrekking tot verschillende functies en effecten. Zowel directe antioxidatieve eigenschappen als interacties met indirecte antioxidatieve signaalwegen staan hierbij centraal in het onderzoek.
Naast een mogelijke beschermende werking in verband met cardiovasculaire en neurologische aandoeningen zoals Alzheimer, is ook een potentieel kankervertragend effect beschreven. In klinische studies zijn bovendien veranderingen in de systolische bloeddruk bij hypertensieve patiënten en in de bloedglucosewaarde bij patiënten met diabetes mellitus waargenomen.
Bovendien hebben in-vitro-studies aangetoond dat resveratrol Sirtuinen kan activeren - die we al hebben leren kennen in het kader van Nicotinamide-Adenine-Dinucleotide (NAD) . In sommige modelorganismen is deze activatie in verband gebracht met een verlengde levensduur. De lijst van onderzoeksgebieden rond resveratrol wordt voortdurend uitgebreid.
Echter, studies rapporteren ook over negatieve effecten van de suppletie van het molecuul. Dit komt door de zogenaamde "Hormesis". Dit effect is sinds Paracelsus bekend en wordt vaak beschreven met de zin "De dosis maakt het gif". Het leidt dus alleen bij een zeer hoge dosis resveratrol tot deze negatieve effecten. Maar waar ligt nu de grens? In humanstudies zijn bijvoorbeeld doseringen tot 450 mg per dag onderzocht bij een persoon van 60 kg.Omgezet naar de resveratrolrijke Pinot Noir komt dat neer op ongeveer 22 flessen. Dankzij het onderzoek is het wetenschappers al gelukt om het molecuul te isoleren en we kunnen nu de pure vorm consumeren.
Hoe kan ik resveratrol innemen?
Het molecuul is niet water-, maar vetoplosbaar. Het poeder in een glas water te doen en vervolgens te drinken, is daarom minder zinvol. Vaak wordt resveratrol samen met een vetrijke maaltijd ingenomen, bijvoorbeeld met yoghurt of een lepel olie. De smaak is licht zuur, maar niet onaangenaam. Het fijne poeder heeft een gelige glans en de geur van bessen en druiven benadrukt zijn natuurlijke oorsprong.
Het optimale inname-moment is tot nu toe niet eenduidig vastgesteld. Veel gebruikers geven de voorkeur aan inname in de ochtend.Vanwege de vetoplosbaarheid wordt resveratrol vaak samen met een maaltijd ingenomen.
De bioavailability van resveratrol poeder kan aanzienlijk worden verhoogd door het poeder te mengen met een lepel olie.
Waar men op moet letten bij de productie van resveratrol
Bijzonder rijk aan resveratrol is de Japanse duizendknoop (Fallopia japonica, syn. Polygonum japonica), die vaak als grondstof voor de productie van resveratrol wordt gebruikt. Een extractie van het molecuul uit de plant is relatief eenvoudig en kosteneffectief. Daarom kiezen veel fabrikanten voor deze methode.
Afhankelijk van het productie- en droogproces kunnen echter ongewenste bijproducten ontstaan.Daaronder vallen onder andere polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK's), die bij onvoldoende procescontrole in het eindproduct aantoonbaar kunnen zijn. Daarom spelen een zorgvuldige grondstofkeuze en regelmatige kwaliteitscontroles een belangrijke rol.
Als alternatief heeft de biotechnologische productie via gistenfermentatie zich gevestigd. De meeste enzymen die nodig zijn voor de resveratrolproductie zijn al aanwezig in de gist. De op deze manier verkregen resveratrol kenmerkt zich door een hoge zuiverheidsgraad en kan zonder plantaardige extractie worden geproduceerd.
Resveratrol: Het belangrijkste in één oogopslag
Resveratrol behoort tot de best onderzochte polyfenolen en staat al jaren in de schijnwerpers van het verouderings- en stofwisselingsonderzoek.Bijzonder zijn de antioxidatieve eigenschappen en de interactie met verschillende cellulaire signaalwegen, die het molecuul wetenschappelijk interessant maken. Hoewel veel bevindingen tot nu toe zijn gebaseerd op cel-, dier- en eerste humane studies, groeit het onderzoek continu. Het blijft spannend om te observeren welke rol resveratrol in de toekomst zal spelen in het preventie- en verouderingsonderzoek.
Opmerking: Resveratrol wordt af en toe ook ten onrechte geschreven als "Resveratol" of "Reservatrol". In alle gevallen wordt dezelfde stof bedoeld - het natuurlijke polyfenol resveratrol.
